અહેવાલ ઃ પારુલ આડેસરા, રાજકોટએક હાથ નથી છતાં બે હાથેથી ડમર વગાડતો બાળક એક કોણી પછીનો હાથ ન હોય તેવા બાર વર્ષના બાળક સાયકલ ચલાવતો જોઇ આશ્ચર્ય થાય. આ જ બાળક જયારે અભ્યાસમાં હંમેશા શાળામાં પ્રથમ નંબર મેળવવાની સાથે બે હાથે વગાડવાના વાધો ડમર, ઢોલક વ્યવસાયિક વ્યકિતની જેમ વગાડતો હોય તો અચરજ થાય જ. હા, આ બાળક એટલે રાજકોટનો સૌરભ ગઢવી. સૌરભના પિતા દિનેશ ગઢવી તબલા વાદક છે. રપ વર્ષથી તેઓ ફોક મ્યુઝિકના ક્ષેત્રમાં છે. અને દાદા ચિત્ર શિક્ષક હતા. દિનેશભાઇના મોટાભાઇ ચેતન ગઢવી મુંબઇમાં ગાયક છે. એટલે કલા સૌરભને વારસામાં મળી હતી. દિનેશભાઇ તબલામાં વિશારદ હતા. ક્ષાર અંકુશ કચેરીમાં સરકારી નોકરી મળી ગઇ હોવા છતાં દિનેશભાઇ મુકત રીતે સંગીતમાં જીવ પરોવી શકે તે માટે નોકરી છોડી દીધી. દિનેશભાઇ અમેરિકા, લંડન, કેનેડા, પોર્ટુગલ, નાઇરોબી, કેન્યા, દુબઇ, અબુધાબી, શારજહા અને સિંગાપોરમાં ભારતીય વાધ તબલાના તાલે લોકોને ઝુમાવ્યા છે. કેલ્શયમની ખામીને લીધે સૌરભનો એક હાથ કોણી પછીથી નહોતો વિકસ્યો. સુંદર મજાનો દીકરો જન્મતા પરિવારજનોમાં ખુશી હતી. પરંતુ બાળકનો ડાબો કોણી પછીનો હાથ નહોતો. સૌરભની માતા જયશ્રીબહેન એ સમયના સંભારણા યાદ કરતા કહે છે, ર્ ર્ સૌરભ મારો એક માત્ર પુત્ર છે તેના માટે અમે અનેક સપનાઓ જોયા હતા. ખાસ તો તેના પિતાની જેમ તબલા વાદક બને એવી ઇચ્છા હતી. પરંતુ તેની ખોટના કારણે અમારા સપનાઓ તુટી રહયા હોય તેવુ લાગતુ હતું. પરંતુ ધીમે ધીમે જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો તેમ તેમ સૌરભની ખોટ અમે ભુલતા ગયા. તે નોર્મલ બાળકોની જેમજ પોતાનું બધુ કરી લેતો. અરે પોતાના શર્ટનાબટન પણ જાતે જ બંધ કરી લેતો. સ્કુલની બેગ પણ જાતે જ લઇને જાય.ર્ ર્ સૌરભના જન્મ સમયે દિનેશ ગઢવી અમેરિકાના કાર્યકમમાં ભાગ લેવા ગયા હતા. પત્ની જેમ પોતે પણ બાળકના ભવિષ્ય માટે ચિંતિત બની ગયા. પરંતુ પછી ઇશ્વરની ઇચ્છા સમજી સ્થિતિને સ્વીકારી લીધી. દિનેશ ગઢવી કલાનો જીવ. રોજ પોતાને ત્યા કલાસીસમાં આવતા તબલા વાદકના વિધાર્થીઓને જયારે તબલા શિખવતા ત્યારે નાનકડો સૌરભ ત્યાં આવીને બેસી જતો, પિતાના ખોળામાં બેસી જાય. પોતે પણ તબલા કે ડમર વગાડવા લાગે. ચાર પાંચ વર્ષની વયે જ અમે સમજી ગયા કે સૌરભ સંગીત પ્રેમી છે. નવરાશના સમયે સૌરભ વિડિયોઓડિયો કેસેટો જોતો રહે, સાંભળતો રહે અને આમ જ તેની સંગીત માટેની રુચી કેળવાતી ગઇ. તબલા વગાડવા માટે બે હાથ જોઇએ. આમ છતાં એક હાથથી અને બીજા હાથનાસહારે તે તબલા વગાડી જાણે છે. પરંતુ હા, તેમાં સ્પેશ્યાલાઇઝેશન કરવા માટે તેને થોડી તકલીફ પડે કેમકે તેને આંગળિયોથી વર્ક કરવુ પડે. એટલે તેને ડમર તરફ વાળયો. ડમર સ્ટીક(લાકડી)થી વગાડવાના હોય. એટલે એક સ્ટીક હાથમાં રાખે અને બીજી સ્ટીક કોણી સાથે કપડાથી બાંધીને ડમરવગાડે. અને રિધમને પણ સૌરભ બરાબર સમજે. સૌરભ મણિયારુ, હીટ, ચલતી, ત્રણતાલી, ભાંગડા, ટીટોળો વગેરે ખૂબ સારી રીતે વગાડી શકે છે. સૌરભ અભિયાન સાથેની રુબરુ મુલાકાતમાં કહે છે, ર્ ર્ હું બેસ્ટ ડમર બનવા માંગુ છુ. ડમર મને પહેલેથી જ ગમે છે. મારો એક કોણી પછીનો હાથ ન હોવા છતાં હું અન્ય બાળકોની જેમ બધુ જ કરી શકુ છુ. મને કયારેય મારી ખોટ સાલી નથી. મારી દષ્ટિએ મનમાં હિંમત અને દઢ વિશ્વાસ હોય તો દુનિયાનો કોઇ પણ માણસ કંઇ પણ કરી શકે. સૌરભ નાનો હતો ત્યારથી રાજકોટમાં તો પિતા સાથે દરેક કાર્યકમોમાં જાય છે. પરંતુ છેલ્લે નડિયાદના એક કાર્યકમમાં પણ ગયો હતો. શાળાના સાંસ્કૃતિક કાર્યકમોમાં પણ સૌરભ ભાગ લે છે. સૌરભે નવરાત્રી, જન્માષ્ટમી અને ર૬ જાન્યુઆરીના શાળાના કાર્યકમમાં પોતાની કલાના કામણ પાથર્યા હતા. કલાકારનો પુત્ર તો કલાકાર જ હોય ને. પરંતુ આ બાળકનો કોણી પછીનો એક હાથ નથી. તો પણ તે બે હાથેથી ડમર વગાડી શકે છે. નેસ્ટ સ્કુલમાં ધો. ૭માં ભણતા સૌરભ દર વર્ષે શાળામાં પણ પ્રથમ કમ મેળવે છે. પોતાનું હોમવર્ક પણ બહુ જ ચીવટપૂર્વક કરી લે છે. દિનેશ ગઢવી કહે છે, ર્ ર્ર્ સૌરભને હવે રીધમની સાથે ગાયકી તરફ વાળવાની ઇચ્છા છે. જો કે હાલ પૂરતો તો તેનેઅભ્યાસમાં જ અમે વધુ ધ્યાન આપીએ છીએ. ર્ ર્ અંધકાર પછી હંમેશા ઉજાસ પથરાય છે એમ જ કયાક કશુંક અધૂરુ મૂકીને છોડી દેનાર ઇશ્વર એવું કશુંક વધારામાંમૂકી દેતો હોય છે..